Oh, kijk eens aan, ik heb een cactus gevonden! En niet zomaar een cactus, nee, het is de website van “Ik heb een cactus”. Het lijkt wel een schreeuw om aandacht van een plant die net uit de woestijn is ontsnapt. Laten we deze groene oase eens flink onder de loep nemen.
Laten we beginnen met de naam. “Ik heb een cactus”? Dat klinkt alsof je een plant hebt gered uit een wildernis of zo. Blijkbaar is het de nieuwste trend om je planten meer aandacht te geven dan je vrienden. “Oh, kijk eens, ik heb een cactus!” Ja, dat is leuk, maar wat als je vrienden dat ook hebben? Dan wordt het een competitie van wie de stekeligste is. Spoiler alert: dat is altijd de cactus.
De homepage is een waar feest van “Budgetprikkers”. Ik zie nu al de marketingafdeling, die zich afvraagt of ze “goedkoop” moeten vervangen door iets als “budgetvriendelijk”. Maar laten we eerlijk zijn, als je een cactus koopt voor €5,95, is het enige wat je budgetvriendelijk maakt je financiële situatie na de aankoop. Je kunt die cactus zelfs een naam geven, zoals “Cathy de Crassula”, want dat is het enige wat je je nog kunt veroorloven.
Dan de slideshow: “Bestel jij boven de €25? Dan ontvang je van ons een cadeauplantje.” Zullen we gewoon de plant in de aanbieding houden? Of is het een soort van ‘buy one, get one free’-concept, maar dan met een plant die je gewoon niet wilde? Je krijgt een cadeautje, maar het voelt meer als een straf voor de impulsieve aankoop die je net hebt gedaan.
En dan die verzendkosten. Gratis verzending vanaf €45? Kom op, dat is meer als een cactus in de woestijn zetten en hopen dat hij vanzelf naar je toe komt. En dat voor een plant! Het enige wat je moet doen is de deur uitlopen en een paar stappen zetten. Maar nee, je moet de prijs van een extra cactus betalen om dat cadeauplantje te krijgen. Hoe heet dat ook alweer? Oh ja, oplichterij in schuilnaam van ‘levering’.
De productcategorieën zijn minstens zo verwarrend. “Cactussen”, “Vetplanten”, “Parels”? Wat is dit, een botanische versie van een rommelmarkt? En dan de “Budgetprikkers” weer. Het lijkt wel alsof de website een eigen geheime taal heeft ontwikkeld, die alleen begrijpelijk is voor mensen die hun planten niet kunnen water geven.
Laten we ook even kijken naar de “blogs”. Want wie wil er nu niet meer weten over wolluizen? Je dacht dat je hier was om planten te kopen, niet om je zorgen te maken over ongedierte. “Hoe verzorg ik mijn groene vriend?” Ja, als je je cactus een vriend noemt, zou ik je aanraden een echte vriend te zoeken. Iemand die je niet in de steek laat als je hem water geeft.
Oh, en laten we de klantenservice niet vergeten. WhatsApp? Echt? Je gaat me niet vertellen dat ik mijn plantproblemen moet bespreken als een tiener die met zijn ouders chat over hun relatieproblemen. Kom op, je kunt niet even een cactus kopen zonder dat het lijkt alsof je een therapiesessie hebt geboekt.
Tot slot, de footer. Een verzameling copyrightinformatie die zegt dat je niets mag stelen van deze cactuswebsite. Leef je uit, maar weet dat als je ooit een cactus wilt stelen, je het moet doen zonder dat iemand het merkt. Want geloof me, die cactus is het niet waard om in de gevangenis te belanden.
Dus daar heb je het, “Ik heb een cactus”. Een website die meer vragen oproept dan antwoorden biedt. Maar wie weet, misschien is het de perfecte plek voor mensen die hun vrienden willen laten zien dat ze in een of andere botanische competitie zitten. Of gewoon de enige plek waar je niet hoeft te kiezen tussen een cactus en een echte vriend.