Oh kijk, daar hebben we de website van Stichting 2CU, waar ze niet alleen gezinnen met ZEVMB ondersteunen, maar ook de kunst van het webdesign naar een ongekend dieptepunt brengen. Laten we eerlijk zijn, zelfs de meest dramatische situaties kunnen niet op tegen de visuele horror van deze site.
Laten we beginnen met de naam: “2CU”. Het klinkt als een afkorting voor “Twee keer zo veel zorgen”, als je het mij vraagt. Dit is geen Tinder, mensen! Je wilt niet dat je organisatie klinkt als een slechte datingapp voor ouders van kinderen met beperkingen.
En dan die opbouw! Het lijkt wel alsof ze de website hebben ontworpen met een mix van komische tijdloze klassiekers: een beetje van “Wat is dit voor een amateurproject?” en een snufje “Ik heb dit in 1998 voor het laatst gezien.” Die lettertypes zijn zo oud dat ze waarschijnlijk een AOW-uitkering zouden kunnen aanvragen.
Dan hebben we het inhoudelijke gedeelte. “ZEVMB” – ik begrijp dat dit een serieuze afkorting is, maar het klinkt als iets dat je zou zeggen als je je teen stoot. “Auw, mijn ZEVMB!” Het laat ons ook raden wat het betekent, en dat is al een goede oefening in frustratie. Waarom niet gewoon “Zeer Ernstige Verstandelijke en Meervoudige Beperkingen”? Oh nee, wacht, dat zou te logisch en gebruikersvriendelijk zijn.
En die oproep om donateur te worden… Het lijkt wel een telemarketingtelefoontje dat je niet kunt ophangen. “Wil je ons helpen? Doneer nu!” Ja, want wat je echt nodig hebt in je leven is een jaarlijkse €25 donatie aan een stichting wiens website je het gevoel geeft dat je in een eindeloze spiraal van bureaucratie bent beland.
De foto’s – oh, de foto’s! Het lijkt wel alsof ze zijn genomen door een fotograaf die het concept van belichting en compositie nog nooit heeft gehoord. Het enige wat je kunt denken is dat de mensen op de foto’s zich afvragen hoe ze in deze webpagina zijn beland. “Wacht, waarom sta ik hier met een bakfiets? Was dat niet de bedoeling voor de familieweekend?”
En dat “lotgenotencontact” klinkt alsof ze je gewoon in een ruimte stoppen met andere ouders die ook in een existentiële crisis verkeren. Het is als een steungroep voor mensen die hun geduld met de zorgsector zijn kwijtgeraakt. “Welkom bij de lotgenotenbijeenkomst, waar we onze frustraties delen onder het genot van een kopje nooit eindigende bureaucratie.”
Ze hebben ook een sectie over “meerzorg”. Wat is dat? Een soort zorg waar ze je zelfs nog meer voor laten betalen? Dat klinkt als een slecht idee. “Ja, je dacht dat je genoeg zorg had, maar wacht maar tot je het extra pakketje erbij koopt!”
En dan die afsluiting: “Help ons deze onzichtbare groep zichtbaar te maken!” Ik weet niet wie dat heeft bedacht, maar misschien moeten ze eerst hun eigen website zichtbaar maken. Want met deze layout en dit design, ben je eerder onzichtbaar dan zichtbaar.
Dus, Stichting 2CU, als jullie echt willen dat mensen jullie willen steunen, begin dan met een website die niet uit de tijd van de dinosaurussen lijkt te komen. En misschien, heel misschien, als je dat doet, dan zijn er meer mensen die hun €25 willen doneren zonder dat ze het gevoel hebben dat ze in een zwart gat van wanhoop en verwarring stappen.