Ah, de website van Handelskwekerij Ubink, waar je je afvraagt of je in een tuincentrum bent of een vergeten pagina uit de jaren ’90 hebt geopend. Laten we eens kijken naar deze digitale bloementuin.
Laten we beginnen met de designkeuzes. Of je nu een fan bent van het retro ‘ik heb een website gemaakt op mijn eerste computer’ gevoel of niet, deze website is als een cactus zonder water: het mist leven! De kleurenschema’s zijn zo saai dat zelfs de cactussen op de foto’s zich waarschijnlijk afvragen waarom ze zo lang moeten blijven staan. Het lijkt wel alsof iemand de kleuren van een regenboog heeft vervangen door de tinten van een modderpoel!
En die “Bedrijfsfilm”? Laat me raden, het is een zwart-wit filmpje van een cactus die in slow motion groeit. Want dat is wat we willen zien, toch? Urenlang kijken naar een plant die letterlijk niets doet. En dat terwijl je denkt: “Ik kan ook gewoon naar mijn eigen kamerplant staren en een vergelijkbare ervaring hebben, zonder dat ik de internetverbinding hoef te verspillen.”
Laten we het hebben over het assortiment. “Cactussen, cactussen, cactussen” – het lijkt wel een kinderboek waar de schrijver een gebrek aan creativiteit had. Wat dacht je van wat variatie? Een paar meer planten of misschien zelfs iets dat niet prikt als je het aanraakt? Misschien een “Ik ben niet zo prikkelbaar vandaag” sectie voor de mensen die liever geen steek in hun vingers willen?
En dan die “Inspiratie”-sectie. Oh, de ironie! Ik heb meer inspiratie gekregen van het kijken naar het drogen van verf. “Inspiratie”, maar dan wel met de creativiteit van een baksteen. En hoe vaak heb je op die knop gedrukt? En elke keer dat je het doet, krijg je dezelfde afbeeldingen van cactussen? Het is alsof je een eindeloze cyclus van herhaling hebt geïnstalleerd, omdat je dacht dat dat de beste manier was om mensen geïnteresseerd te houden.
Laten we ook die contactinformatie niet vergeten. Een faxnummer? Echt? Wie gebruikt er nog faxen? Het lijkt wel alsof deze website vastzit in een tijdperk waarin je je ouders moest vragen om de telefoonlijn vrij te maken zodat je kon internetten. En dat e-mailadres, “info@ubink.nl”? Dat klinkt als iets dat je zou verwachten van iemand die nog steeds op zoek is naar die ene fax die nooit aankwam.
En dan die eindeloze herhaling van de woorden “Assortiment”, “Inspiratie” en “Verzorgingstips”. Het voelt alsof je in een slechte droom zit waarin de enige woorden die je hoort steeds weer herhaald worden. Het is alsof de website tegen je zegt: “Ja, we hebben cactussen. En ja, we hebben cactussen. En ja, we hebben cactussen.” We snappen het, we zijn nu helemaal overtuigd dat je cactussen hebt.
Tot slot, het logo dat er uitziet als iets dat je in een gratis grafisch ontwerpprogramma kunt maken. Dapper gedaan, maar misschien is het tijd om een professional in te huren, want ik ben bang dat je logo meer lijkt op een vergeten schoolproject dan op een bloeiende onderneming.
Al met al, Ubink, je hebt een website die zo inspirerend is als een stapel droge bladeren. Misschien is het tijd om je digitale tuin een beetje op te fleuren, voordat zelfs de cactussen besluiten om hun koffers te pakken en naar een betere website te verhuizen!